कविता
 |
| – जितेन्द्र रसिक |
चान्हे जि वार्दली च्वना स्वया च्वना
टुम्ला टोइला धका
खः अमा
अनः छङ्गु ख्वा खनिला धका
अहँ,अमा,
मखँ
जिँ अना छन्त मखाँ
अनाला
बरु हाकुम्ह खसु
छङ्गु हे लँ जुका वन
जिङ् वएतः ङेना
ऐ खसु
जिम्थाएँ टुम्ला गव्ले टोई
खसु न मिखाः
झोः भो टाका स्वल
चेइम्ह दोहोँ न थें स्वल
अले छ्योँ साङ्कल
जिँ हाकनँ ङेना
खसु
जिपीँ गव्ले तक थो खिङ्गु ट्वाले
च्वनाचोनेगु ?
वँ छुकाप्यों साङ्कल
अले धाल
छङ्गु ट्वाले
टुम्ला ट्वकेउ खसाः
छमी नायो पिने
बानी सुधार्यामा
छमी थगु ऐ
दे वः ट्वाले च्वनाच्वङ्गु पिने
आचरण सुधार्यामा
अले जक छमि अमा
लेटाई
अले टुम्ला टोई ।
खसु दुन्हेलाँ अमा न चिच्याएयाना
धाल,
खः बाबु खः
छम्सँ याना छमी नायोपिसँ याना
न जिङ् छमी ख्वा स्वऐ खन
न छम्सँ जिगु ख्वा स्वऐ खन ।
